Vergaat de wereld in 2012?

Apocalyptisch – het woord is afkomstig uit de Bijbel, maar het overleeft de secularisatie. Het idee dat onze wereld zal ondergaan in een dramatisch einde is verbreid over de hele mensheid. De een denkt aan verloedering en verval van normen en waarden, de ander aan een klimaatcrisis, weer een ander aan de Maya-kalender die in 2012 zou aflopen.

De filmindustrie verdient aan het ondergangsgevoel. Spannend! Overweldigend! Spectaculaire effecten! (maar misschien wel een beetje goedkoop).

Is de Apocalyps niet een typisch christelijk idee? We kunnen wel lacherig doen over doemprofeten als Harold Camping, die zogenaamd op de Bijbel gebaseerde berekeningen maken en het aldoor weer mis blijken te hebben. Maar christenen beweren toch dat het einde komt? Het woord Apocalyps betekent openbaring en is oorspronkelijk de naam van het laatste Bijbelboek, dat gaat over het einde.

Geleidelijk

Toch zijn er grote verschillen tussen de populaire en de bijbelse visie.

Volgens het boek Openbaring komt de ondergang geleidelijk. Er breken wel oorlogen uit en er gebeuren rampen. Maar dat proces verloopt stap voor stap. Eerst spreken de gebeurtenissen nog van een plan dat beschreven is: een boekrol met zeven zegels. Dan komen ze als een aankondiging: zeven bazuinen. En tenslotte worden er schalen leeggegoten, weer zeven stuks, een voor een. Het proces verloopt beheerst.

Niet causaal

Degene die het proces beheerst is God. De zeventallen spreken al van Hem, maar nog duidelijker is het dat boven alles uit zijn troon in de hemel staat.

Dat betekent dus dat wij niet zelf rechtstreeks de ondergang van de wereld veroorzaken. Evenmin komt het einde door aardse krachten zoals natuurrampen en natuurlijke processen. Weliswaar is menselijk handelen soms een factor. Maar het gaat niet naar het einde toe langs de weg van oorzaak en gevolg, zo als wij kunnen narekenen. God oordeelt, eigenhandig. Ook over daden van mensen waarvan wij denken dat ze zonder gevolg blijven, ongestraft.

Bezinning

Tussen de plagen door is er tijd om op adem te komen; tijd voor bezinning. En dat is ook de bedoeling: dat de mensen tot bezinning komen. De plagen doen denken aan die in Egypte. Daar deed God elke keer, als de farao er om vroeg, de plaag ophouden. En tussendoor sprak hij ook telkens weer tegen hem, door middel van Mozes. Hij waarschuwde hem elke keer van tevoren. Hij had veel geduld met hem.

Tussen de rampen door laat het boek Openbaring telkens mensen zien die er aan ontkomen; overwinnaars. Het mag dan lijken dat de plagen lukraak worden uitgestort over de mensen zonder onderscheid, maar uiteindelijk is God rechtvaardig in zijn oordelen.

Ontmoeting

Het onderscheid wordt bepaald door het Lam, Christus, die zelf in of op de troon is. We houden de ondergang van de wereld niet tegen door zuiniger met de hulpbronnen van de aarde om te gaan of door ongedachte technologische oplossingen. Door het geloof in Christus worden we vrij van het komende oordeel.

Het belangrijkste verschil is, dat onze christelijke horizon niet bepaald wordt door het einde van de wereld, maar door de ontmoeting met Christus, onze Heer, als Hij komt. Door Hem wordt alles nieuw, de wereld en wij, de mensheid die daar zal wonen. Christenen zijn geen doemdenkers. Wij zijn onderweg naar het licht.

11-2-2012

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *