Kijk naar die bol. Die wordt vernieuwd

Kijk nu nog eens naar de aarde zoals Wubbo Ockels die zag vanuit de ruimte, van vierhonderd kilometer hoogte. Onze kwetsbare aarde. Gods schepping.

En stel je dan eens voor dat er een nieuwe aarde komt. Echt, een aarde, zoals deze, maar dan nieuw.

Kun je je dat voorstellen? Dat doen wij meestal niet. Er zijn wel tien redenen te bedenken waarom niet. Waarom we daar niet aan toe komen, of daar huiverig voor zijn, of daar niet echt belangstelling voor hebben. Ik zal ze een andere keer apart op een rijtje zetten.

aarde

Herschepping

Toch is het zo: er komt een nieuwe aarde. Niet in de zin van: een totaal andere aarde, zodat die van nu van geen belang is, omdat die toch wordt weggegooid.

Als dat zo was, dan was ons rentmeesterschap, ons beleidvol beheer, niet zo urgent. Dan had die stroming van Amerikaanse christenen gelijk, die zorgeloos de fossiele brandstoffen wil opstoken en de atmosfeer ermee vervuilen omdat God wel weer voor iets nieuws zorgt. Het is een vrucht uit de doperse wortel: de herschepping is iets totaal anders dan de schepping.

Maar nee, God redt de wereld. De aarde, waarop het kruis heeft gestaan. De wereld, die door Christus verzoend is met de Vader. Die wereld wordt herschapen.

Religie

Kijk nu nog eens naar die aarde, en stel je voor dat die nieuw wordt. Dat is heel belangrijk om te doen. Dat is onze christelijke visie voor deze wereld. Dat voedt je hoop. In die hoop kunnen wij rentmeester zijn.

We zijn te ver gegaan, zei Ockels. Dat zeggen wij ook. Wij hebben gezondigd. En daardoor is de wereld bedorven.

Het huidige denken over het klimaat, schreef Maarten Keulemans in De Volkskrant, heeft alle trekken van een religie. Ockels pleitte daar met zoveel woorden voor: een religie voor de hele mensheid, voor de hele wereld.

Wij hebben gezondigd. Wij voelen ons schuldig. Wij hebben verlossing nodig. Wij moeten ons bekeren. Het is – misschien, hopelijk – nog niet te laat!

De angst overboord

Christenen delen weliswaar de zorg van de wereld voor het milieu. Maar als we ons door deze wereldbeschouwing op sleeptouw laten nemen, vallen we in een kuil.

Wij geloven in de God van deze wereld. En in Christus. In de verzoening. Wij hebben vertrouwen in Hem. En daarom hebben wij hoop voor deze wereld, een hoop die Ockels en de zijnen niet hebben.

God maakt alle dingen nieuw. De wereld, het milieu, het klimaat.

Eerst de angst overboord! De paniekerigheid, en de krampachtigheid die daar het gevolg van is. Angst is een slechte raadgever.

Ruimte

Kalm! Dan gaan we niet uiteen in een klimaatlobby en een beweging van klimaatsceptici, die elkaar wederzijds verketteren. Dan hebben we oog voor belangen die in het spel zijn bij degenen die een scenario schetsen en beleidsvoorstellen doen. Dan hebben we ruimte om af te wegen of de voorgestelde maatregelen wel tot het beoogde resultaat zullen leiden. Dan brengen we ook klimaatschommelingen in rekening die niet door menselijk ingrijpen worden veroorzaakt. En dan kunnen overwegen met wat voor tijdschaal we rekening moeten houden. Er komt geen zondvloed meer – hoe staat het dan met de snelheid van de zeespiegelstijging?

Wij oefenen ons rentmeesterschap, ons beheer, uit in geloof. Inderdaad, dan moeten we ons bekeren. Maar dan niet alleen maar van onze milieuzonden.

Tien Geboden

De wereld wordt niet gered in de weg van oorzaak en gevolg, en niet als resultaat van ons handelen. Net zo min als wij de wereld doen ondergaan in het laatste oordeel.

Wij richten ons op God over de hele linie. Er zijn Tien Geboden. Ons rentmeesterschap omvat ook hoe wij in de loop van de dagen rust nemen, en hoe wij spreken en zwijgen, en hoe wij met elkaar omgaan, ook met elkaars lichaam. Wie zijn vrouw liefheeft, draagt bij aan de manier waarop zijn kleinkinderen in de wereld zullen staan en die beleven.

We doen dat in hoop. Kijk naar die wereldbol. God houdt daar zó intens van, dat Hij…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *