Keller en Wright

Tim Keller – daar gebeurde het. Vliegtuigen vol dominees en andere kerkleiders landden op John F. Kennedy Airport om in de Redeemer-kerk de kunst af te kijken of op z’n minst geïnspireerd te worden, zoals eerder bij Bill Hybels in Chicago. Hier zatenKeller en Wright 1 de snelle jongens van Wall Street met z’n achttienhonderden te luisteren naar preken over de afgoden van deze tijd, hier kwamen ze zich laten vertellen hoe leeg hun levens waren, en om ze te laten vullen. Het ene na het andere boek van Keller haalde ook in Nederlandse vertaling hoge verkoopcijfers.

Opwinding

Maar nu verbleekt de ster van Keller in het nieuwe licht: Tom Wright. Wright, zo heet het, verkondigt een veel breder perspectief: het koninkrijk als perspectief voor deze wereld! Het gaat niet om je persoonlijk zielenheil, om: ‘als je dood gaat ga je naar de hemel’, het gaat om leven uit de opstanding van Jezus op Pasen!

Bij hem steekt Keller af als een prediker van het traditionele ‘perspectief op Paulus’, dat van Luther en de Reformatie, waarin het draait om het individu dat zondig is en rechtvaardiging nodig heeft. De leer van de Heidelbergse Catechismus, die eeuwenlang verplichte kost was in de gereformeerde prediking en catechese in Nederland. In de kerk merk je het nog niet zo, maar onder theologen-predikanten gonst het van opwinding over het nieuwe licht en de naam van Tom Wright is op ieders lip en beeldscherm.

In één lijn

Het is een kolfje naar de hand van theologen om beide superprominenten met elkaar te vergelijken en de verschillen in het licht te stellen. In het Angelsaksische taalgebied zijn er stemmen die beslist positie kiezen tegen Wright.

In oecumenisch licht lijkt het me zinvoller om beide Bijbeleerbiedigende benaderingen in één lijn te proberen te zetten. Nederlandse gereformeerde theologen zouden dat het beste moeten kunnen. Wright zelf erkent dat hij schatplichtig is aan de gereformeerde theologie uit Nederland. Het ‘going to heaven when you die’ is in  het land en taalgebied van Abraham Kuyper nooit zo’n exclusief focus geweest. Het ‘Geen duimbreed…!’ en de arbeid in het koninkrijk van God in ‘kerk, staat en maatschappij’ hebben Wright en wij gemeen. Op dit weblog heb ik regelmatig bijdragen geplaatst die in die lijn liggen, met de eschatologische spits die ook Wright kenmerkt.

Beweging

Meer in het algemeen hebben wij in Nederland meer vanuit de Schrift leren preken, ook in de zondagmiddagse catechismuspreek, dan vanuit een leerschema. Ik zeg dit als blijvende leerling van Prof. Dr. C. Trimp. De heilshistorische inslag, die tot op vandaag als kenmerkend voor onze (Kamper) theologiebeoefening geldt, biedt een tegenwicht tegen eenzijdige individualisering. Luthers ‘hoe krijg ik een genadig God’ gaat bij ons gepaard met het besef, deel uit te maken van de beweging van Gods volk door de eeuwen van Oud en Nieuw Testament heen, een levend kerkbesef (hoe allergeen dat ook op een generatie gewerkt mag hebben). Persoonlijk herken ik bij Wright mijn eigen onvrede met de eenzijdige nadruk op het kruis van Christus ten koste van zijn opstanding – die ik gelukkig vruchtbaar kon maken in m’n preken.

Keller en Wright 2Meeslepend

Eén kanttekening wil ik wel nu maken. Hoe inspirerend Wright ook is, het individuele accent mag niet vervagen. Dat is wel een verleiding van onze cultuur: die van enthousiaste wereldverbeteraars, die  weten hoe het moet in kerk en wereld en de mouwen opstropen, en die dan tegelijkertijd in hun privéleven vinden dat er veel moet kunnen. Als je vrouw je hindert bij het vervullen van je cultuuropdracht, zou je haar wel haar congé mogen geven. De programmatische vergezichten van Wright zijn meeslepend; maar de strijd met jezelf moet intussen je leven lang doorgaan.

Er is al minstens een eeuw lang gedoe tussen degenen die de nadruk leggen op persoonlijke zuiverheid (‘rechts’) en de voorvechters van gerechtigheid in de maatschappij (‘links’). Ook op dit punt is gereformeerd Nederland bevoorrecht: hier worden al eeuwen alle Tien Geboden niet alleen wekelijks voorgelezen maar ook op de rij af gepredikt, zoals de Heidelbergse Catechismus (Keller) het wil. Zonder die heiliging op ‘alle terreinen van het leven’ zal niemand het koninkrijk van God (Wright) zien (vgl. Hebreeën 12: 14).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *