“Graaiers zeggen ze?”

Zo, Sjöggs, dat hebben we weer gehad! Kijken die jongens – en meisjes – in Den Haag ons tenminste niet langer op de vingers. – Ja, je denkt toch niet dat wij dames in de bestuurskamer zouden willen? Goed, we hebben Edith, maar die heeft zich aangepast. Die past hier gewoon tussen de jongens. De typische dames zijn voor secretaresse en zo. –

Dat Haagse spul, dat zijn toch eigenlijk maar spullenbazen. Weet je wat die verdienen? Oké, ze waren goed om gauw met een paar miljard bij te springen toen we even knijp zaten. Denk maar niet dat ze dat vanuit hun edele inborst gedaan hebben! Je hoorde ze tandenknarsen, maar ze moesten wel. Anders was de hele economie in de soep gelopen. Het land kan gewoon niet zonder ons. Dat hebben ze tenminste in de gaten.

En natuurlijk moeten we ze af en toe even op hun vestje spugen als ze weer met dat idiote idee komen om de hypotheekrenteaftrek af te toppen. Dat is net zo’n leuk bedragje om er bij te krijgen voor ons soort mensen, en dat weten ze best. Ik spek de staatskas tenslotte al genoeg met waar ik niet onderuit kan en met wat ik eerlijk opgeef. Daar hoor je ze nooit over.

Nu komt de bonus tenminste weer binnen. Kan ik me weer met goed fatsoen vertonen in de Helicopter Lounge in Money City. Ja, ze zeiden niks, ze zaten zelf ook in de problemen, maar ik voelde hun ogen heus wel! Ach, krijg jij geen bonus, George? Heeft bij jullie de regering echte macht? En laat jij je dat aanleunen?

Pas wou een journalist mij interviewen! Kom nou, laat dat maar aan de meisjes en jongens in Den Haag over. Die willen zo nodig voor de camera zodat het klootjesvolk naar ze kijkt. Als ik m’n mening geef, doe ik dat met geld; of door de hand op de kas te houden. Laat ze daar dan maar over mopperen, maar daar stemt tenminste geen hele meute over. Laat staan Jan met de pet, een keer in de vier jaar minstens. Van die mensen die je nooit in de opera zult zien. Ja, parket. Die ‘zie’ je dan toch niet, alleen al vanwege hun kleding. Je kijkt gewoon over ze heen. Die komen zeker alleen maar voor de voorstelling. Of – stel je voor! – voor de muziek.

Over de mensen die ervoor kiezen om in ziekenhuizen met po’s te lopen hoeven we het helemaal niet te hebben. Ieder z’n smaak! Die kunnen trouwens ook niet zonder mij. Maar dat hebben ze niet door.

Ik hoorde dat Suze borstkanker heeft. Stel je voor, hadden we nog meer ellende gehad samen. Ik had al lang in de gaten dat het niet meer ging. Ze werd een blok aan m’n been. Nee, dan Janina! Daar zit pit in, daar merk je echt aan dat ze zin in het leven heeft. En vooral: daar kan ik me mee vertonen tussen de boys.

Ik voel zelf ook wel eens wat in m’n borst. Dat is wat anders. Misschien toch eens een dokter naar laten kijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *