Duurzaamheid – de hype en de kerk

In de kerk hoor je weinig over duurzaamheid, zo wordt geklaagd. Het is geen thema. Dat zet me aan het denken. Wat zou ik erover moeten zeggen? Wat zegt God erover in de Bijbel? Dat laatste is meestal niet de eerste vraag die aan zo’n klacht gekoppeld wordt. Ethiek wordt makkelijk losgekoppeld van God.

Duurzaamheid is een containerbegrip, legt Ruud Peys uit in Wat heet duurzaam! Feiten &fictie, in de AO-reeks (Actuele Onderwerpen). Dat leidt tot vaagheid. Wat duurzaam is voor koeien en kippen is niet duurzaam voor de voedselvoorziening voor de mensheid. Duurzaam is verder ook big business. In ieder geval is het een modieus begrip, momenteel op ieders lip.

Communicatie

Rond 1980 was het milieu in de mode. Dat valt nu ook onder het veel bredere begrip duurzaamheid. Destijds voelde ik me gedrongen het op de preekstoel over het milieu te hebben. Bij het milieu kon ik me nog iets meer voorstellen. Je rommel opruimen, de vervuiler betaalt. Tegen verkwisting: zorgvuldigheid, rentmeesterschap.

Wie herinnert zich nog de hype van communicatie, relatie, ontmoeting? Dat waren ook van die containerbegrippen. Dat was ook altijd goed. Als we maar meer elkaar zouden ontmoeten en met elkaar communiceren, dan kregen we een betere wereld. Dat dezelfde verschijnselen net zo goed tot wrijving en botsing konden leiden, daar had niemand het over. En ook deze buzz bleef altijd in het horizontale vlak. Niemand had het erover dat God met ons communiceert, of over een vijandige relatie tussen mensen en hem.

Babel en koninkrijk

Ook over het begrip duurzaam wil ik een paar ongebruikelijke vragen opwerpen. Is het net duurzaamheidzoiets als eeuwig? Zien  we onze vergankelijkheid wel onder ogen, en accepteren we dat deze wereld tijdelijk is? Zijn we misschien uit op zoiets als een toren van Babel, het oer-duurzaamheidsproject? En zijn we doordrongen van hoe het met Babel afloopt? Doet God ook aan duurzaamheid, en zo ja, wat?

Nogmaals, ik doe niets af aan rentmeesterschap en verantwoordelijkheid voor onze kinderen en kleinkinderen. Maar onze jacht naar duurzaamheid moet niet concurreren met het zoeken van het eeuwige koninkrijk van God. Waar plaatsen we duurzaamheid in een christelijke ethiek van liefde tot God en de naaste?

Doha en Kopenhagen

Als het over het klimaat gaat, dan hoop ik op meer wijsheid, onder ogen zien van de problemen, bereidheid om er iets aan te doen, en staatsmanschap, op de klimaatconferenties van de komende jaren dan in Kopenhagen en Doha. Tegelijkertijd moeten we ook onder ogen zien dat we het klimaat niet in de hand hebben (alle plaatjes van handen die zorgzaam globes dragen ten spijt). Dat zeg ik niet alleen als gelovige, dat blijkt ook uit wat deskundigen erover zeggen.

In gedachten zie ik Afrikanen straks bij nog veel grotere bosjes op onze Europese stoep staan, omdat hun woongebied onleefbaar is geworden – terwijl wij dan ook al de handen meer dan vol hebben aan onze eigen problemen. Maar bij ons zijn die dan minder acuut en wij hebben meer middelen om ons ertegen teweer te stellen. Wat is dan barmhartigheid? Kijk, daar kan ik het in de kerk over hebben.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

mushroom coffee