De islam en onze kracht

Er circuleren in het debat twee christelijke visies op de islam, die tegenover elkaar staan.

De ene zegt: godsdienst is een bindende kracht in de samenleving. Deze gedachte is afkomstig uit een christelijk Nederland, maar wordt nu vervolgens, veralgemeend, ook op de islam toegepast. Het is al lang geleden dat de eerste moslim lid werd van een christelijke politieke partij en daarover veel ophef ontstond.

De andere is te vinden op de rechterflank van het protestantse christendom. Hier zegt men: de islam is een valse godsdienst; die moeten we, vanuit onze christelijke overtuiging, tegenstaan. Deze gedachte komt in de buurt van het gedachtegoed van Wilders. Dat lijkt op het eerste gezicht vreemd voor een behoudend christelijke partij, maar inhoudelijk toch weer begrijpelijk. Als extra argument tegen de islam geldt hier nog dat die het vooral op Israël heeft voorzien.

Beide argumentaties slaan een herkenbare christelijke toon aan. Toch zijn beide bedenkelijk.

De eerste stelt christendom en andere godsdiensten, althans in een bepaald opzicht, op een lijn. Dat is een bekend verschijnsel in oecumenische kring. Maar vanuit bijbels oogpunt is er alle reden om op z’n minst wantrouwend te staan tegenover andere godsdiensten. En de praktijk in islamitische landen kan moeilijk als samenbinding worden getypeerd, om nog maar te zwijgen van het hindoeïsme in India.

Aan de andere kant: ook als je de islam als een valse godsdienst beschouwt – eventuele nuanceringen laat ik rusten – dan beslist dat nog lang niet hoe je moslims die Nederland binnengekomen zijn het best tegemoet kunt treden.

Christenen kunnen aanhangers van een vreemde godsdienst, zelfs als die vijandig zijn, open tegemoet treden. Niet vanuit angst en afweer, maar vanuit kracht. Ze hebben toch een Heer die glorieus overwonnen heeft? Hij leert ons een missionaire insteek: die anderen hebben ook zijn liefde nodig, net als wij! Dat is je uitgangspunt als kerk.

Dan ben je er niet in de eerste plaats op uit om je eigen positie als bevolkingsgroep te verdedigen. Je bent zelfs bereid om desnoods te lijden, zoals onze broeders en zusters in islamitische landen, en je leven te verliezen.

Vanuit zo’n houding van kracht kun je dan vervolgens in de politiek werken aan een rechtvaardige samenleving voor allen.

28-4-2011

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *