De dam en het hek

Ongehuwd samenwonen is al lang wijd verbreid in de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt). Velen halen hun schouders op als de kerk haar stem ertegen verheft: Dat weten we nou wel.

Nog drie jaar studie zal dat niet veranderen. En ook een eventueel daarop volgend besluit van de volgende Generale Synode niet.

Het issue staat niet op zichzelf. Het past in een ontwikkeling waarin ook echtscheiding en daarop volgend tweede huwelijk, en de positie van de vrouw in de kerk een plaats hebben. En ook homoseksueel samenwonen. Het is een ontwikkeling waarin de kerkgemeenschap met de omringende cultuur mee de bocht door gaat.

Typerend voor de ontwikkeling is dat de praktijk voor de leer uitgaat. Dat is niet verrassend: zo zit het leven in elkaar. De vooroplopers voelen zich nog schuldig, zijn zich althans bewust iets te doen wat niet mag, maar dat besef slijt geleidelijk uit. Iedereen doet het. Is dat nou zo erg? We zijn toch kinderen van onze tijd? Niet van de wereld, maar wel in de wereld (waarbij de zin van dit woord van Jezus wordt omgebogen)?

Pastoraal

Maar degenen die leiding geven buigen toch niet mee? Die staan toch pal voor het gezag van het Woord? Dat is toch wat de Vrijgemaakte kerken onderscheidt, en waardoor ze het verwijt ‘We gaan de synodalen achterna’ van zich af houden?

Jawel, maar de pastorale praktijk is moeilijk. Je bent er vaak te laat bij als ambtsdrager. Bij de mensen die je aanspreekt ontbreekt vaak de ondergrond van kennis van de wil van de Heer. Dan moet je een lang verhaal houden, dat moeilijk over te brengen is. En er zijn ook mensen van buitenaf die belangstelling voor de kerk hebben maar nog helemaal in de wereld zitten; van hen kun je niet verwachten dat ze meteen bereid zijn om hun praktijk totaal om te gooien.

Typerend voor leidende kringen in de kerkgemeenschap is de verwachting die men koestert van hernieuwde of voortgezette Bijbelstudie  en bezinning en een daaruit resulterende uitspraak.

Om te beginnen wordt zo’n verhaal vaak zo zorgvuldig en genuanceerd dat het gemiddelde gemeentelid er geen duidelijke conclusie aan kan verbinden.

Meer dan een standpunt

Maar belangrijker is dit: het probleem zit hem niet in het eventueel ontbreken van een goed beredeneerd en van Schriftbewijs voorzien standpunt. Het gaat om een diep gewortelde overtuiging, die emoties kan losmaken, bijvoorbeeld verontwaardiging. Die overgebracht kan worden, niet alleen met argumenten in een beleefde discussie, maar ook met beslistheid en gloed. Die de angst om de ander te verliezen kan overwinnen met de kracht van de liefde, die een keus heeft gemaakt en van daaruit ook de ander voor de keus stelt. Hier staan wij voor! Waar sta jij voor? Waar wil jij heen?

De huidige situatie is in ieder geval unfair tegenover degenen die worstelen om straks op solide basis een huwelijk aan te gaan en tot dat moment elkaar sparen. Een huwelijk dat goed toegerust is en niet makkelijk uit elkaar zal vallen.

Ook is de huidige situatie unfair tegenover de ongehuwden die, hetero of homo, in onthouding leven, ook al valt het ze zwaar.

Unfair, kortom, tegenover degenen die leven in de stijl, die de Heer verwacht van zijn bruid die Hij straks wil ontmoeten.

De Heer ziet het verschil. Duidelijker dan wij.

 18-8-2011

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *