Mauro – emoties en visie

Minister Leers heeft gelijk. Tot op grote hoogte. Mauro moet weg. De argumenten onder elkaar.

De wet zegt het. Dat was al lang bekend. Weliswaar heeft de minister ‘discretionaire bevoegdheid’ voor bepaalde, schrijnende gevallen. Maar er zijn veel schrijnender gevallen dan Mauro.

Dat zal heus wel. Mauro is een verstandige jonge jongen. Hij is verdrietig. Hij zal het in Angola heel moeilijk krijgen. Maar hij zal er zich doorheen slaan; met hulp van familie. Hij zal er, met zijn Nederlandse achtergrond, een waardevolle bouwsteen voor de samenleving worden. Ik ben niet bang voor Mauro.

Emoties en de wet

En de Tweede Kamer is geen rechter. Die kan niet beslissen over één individueel geval. En daar nota bene uren over debatteren! Sterker nog: nu gaat het CDA-congres over die éne jongen praten!

Al die media-aandacht? Een petitie, een actie in de sociale media? ‘Emocratie’. ‘Populisme’, zij het nu van de andere kant. Zo kan ons land toch niet geregeerd worden! Om de haverklap zullen de media wel weer een nieuw geval uit de hoge hoed toveren; ze staan al op een rij in de gang!

Die wet heeft een achtergrond. De immigratie moest ingedamd worden. Daar waren we het wel zo ongeveer allemaal over eens. Weekhartigheid heeft een aanzuigende werking. Ouders in Afrika gaan tegen hun kinderen zeggen: Ga maar naar Nederland, daar heb je een betere toekomst!

Allemaal waar. Mijn gevoel, ons gevoel, zegt iets anders, maar dat kan niet beslissen.

We kunnen ons bedenken

En toch. Je kunt niet blind varen op je emotie, maar het is verstandig om er wel naar te luisteren.

Dit gaat niet alleen over die éne jongen. Inderdaad, dat zou absurd zijn. Het gaat erover: hoe willen wij met asielzoekers omgaan. Dat is een lastige vraag, daar hebben we al jaren over nagedacht, gedelibereerd, verschillende emoties over laten spreken, en wetten over gemaakt.

En nu kan het zijn dat we zeggen: nee. Als dit de consequentie is, dan willen we dat niet. Dan moet de wet maar opnieuw op de helling. Dat is een lange weg. Er wordt trouwens aan gewerkt. Dat zal dan heus wel weer andere, ook ongewenste, bijwerkingen hebben. Daar moeten we ons dan opnieuw het hoofd over breken. Maar dit niet.

Ik kan het aan genoeg anderen over te laten om te zeggen dat dat moet. Maar in ieder geval: het kan. Daar zijn genoeg argumenten voor. Die komen niet alleen voort uit emoties, veranderlijk en onbetrouwbaar. Maar uit ons hart.

De taal van het hart

‘Het hoogste recht, het hoogste onrecht’, wisten de Romeinen al. Ethiek gaat boven de wet, ook al eist ethiek dat je je aan de wet houdt. We veronachtzamen de wet niet, maar maken een betere. En boven de ethiek uit gaat ons hart, waaruit we regels en wetten vormen. Ons hart, waar onze diepste overtuigingen zetelen, die religieuze kracht hebben.

Daarom gaat het terecht ook over de C van het CDA, die al lang in geding is, en over de deelname aan de gedoogconstructie. En over het staatkundig gereformeerde hart van de partij die die woorden in haar naam draagt.

De wal keert het schip van het xenofobe sentiment, waar we nu lang genoeg aan onderhevig zijn. We komen terug van de PVV-achtige golf, waar bange politici een tijd lang om electorale redenen niet tegenin durfden gaan. De kiezers denken opnieuw na.

 27-10-2011

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *