Het visioen van de theocratie

Christenen lopen warm voor politiek met passie. Ze willen politici die vanuit hun geloof in Christus zich met hart en ziel inzetten. Dat zegt het rapport-Schipper van de ChristenUnie, ‘Met hart en ziel verder’, dat op de agenda staat van het partijcongres van aanstaande zaterdag.

Geloof omvat ook hoop. Geloof in de politiek ziet een visioen van Christus die koning is, die gekomen is om het koninkrijk van God te verwerkelijken, de wereld nieuw te maken, de samenleving. En die daar nu mee bezig is totdat het helemaal klaar is. Anders gezegd: christelijke politiek ziet een visioen van de theocratie, de Godsregering. En laat zich daardoor inspireren.

Een visioen moet je zien. Je ziet Christus regeren, als staatsman. Je ziet zijn beleid, zijn politiek. Zoals Hij al in het Oude Testament wordt getekend, de Messias, de zoon van koning David, in de profetieën van Jesaja. Je ziet God regeren, zoals dat wordt bezongen in de Psalmen.

Je ziet Hem gerechtigheid stichten. Hij stelt orde op zaken. Je ziet Hem medelijden hebben en zieken genezen. Dat is de kiem van wat uiteindelijk onze Westerse gezondheidszorg is geworden. Het uitzicht is het rijk, het nieuwe Jeruzalem, waar de bladeren van de levensboom de volken genezing brengen. In die hoop zijn we bezig met de zorg.

Hij maakt de wereld nieuw. Met dat perspectief voor ogen zet je je in voor het milieu, voor het klimaat.

 Erfenis

Er zijn een aantal belemmeringen voor deze visie in ons gangbare christelijk denken. Een daarvan is het begrippenpaar van de twee rijken, het rijk van God en het rijk van de wereld, dat makkelijk tot een polariteit kan worden. Dat leidt ertoe dat de discontinuïteit tussen de huidige politieke werkelijkheid en het hiernamaals gaat overheersen. Maar er is ook continuïteit. Reeds het Oude Testament spreekt over ‘de aarde beërven’. God redt en vernieuwt deze wereld. Hij stelt die ons als erfenis in het vooruitzicht.

Jezus spreekt over zijn koninkrijk ook in politieke termen. Zijn dienaars die zich nederig voor Hem inzetten, krijgen het bestuur over een aantal steden. Doorlopend laat de Bijbel ons mensen zien die ‘als koningen zullen heersen’. Zelfs koningen komen in het nieuwe Jeruzalem hun lof betuigen.

Het onderscheid tussen Godsrijk en wereldrijk brengt ons er ook toe om te zeggen: de kerk moet het evangelie prediken – de overheid moet de brede samenleving regeren met de wet.

Maar de overheid kan zich niet beperken tot het maken en handhaven van wetten. Zij moet ook motiveren. Dat ervaren we nu, nu we voor de uitdaging staan om het maatschappelijk middenveld weer te mobiliseren. Wat iedereen langzamerhand van de staat is gaan verwachten, moeten burgers weer zelf op zich nemen. De overheid moet de eigen verantwoordelijkheid van de burger ‘verkondigen’, ‘prediken’.

Bezieling is nodig. ‘Vertrouwen’ – dat is momenteel het buzzwoord in het CDA. Maar dat wordt daar zo ingevuld: vertrouwen in mensen; in de kracht van de samenleving. Dan worden mensen teruggeworpen op zichzelf; dat is te optimistisch, dat is hachelijk. Maar in dat woord ‘vertrouwen’ klinkt ‘geloof’ door. Christelijke politiek gelooft in God, die het uiteindelijk, op zijn manier, waarmaakt. Dat is onze bezieling.

Maar geldt het uitzicht op het Godsrijk niet alleen voor gelovigen, voor christenen? Het ligt er maar aan hoe je ‘christenen’ invult. We mogen onze hoop uitstralen naar iedereen. Het visioen is voor iedereen die erdoor getrokken wordt en er mee naar op weg gaat, en niet afhaakt naarmate hij of zij meer te weten komt over de invulling en de weg erheen. En die dan volhoudt als het zwaar valt, de broekriem aangehaald moet worden en resultaten lang op zich laten wachten.

 Christocratie

Een andere zorg, die zich concentreert rondom het woord ‘theocratie’, is dat christenen dan hun niet-christelijke medeburgers hun principes gaan opleggen. Maar zo’n zogenaamde theocratie is een misvatting, de klassieke verleiding van het doperse denken. Want dat is geen ‘christocratie’: zo werkt Christus niet aan zijn rijk, zo trekt Hij geen mensen achter zich aan dat rijk binnen. Christenen zijn bij het afwegen van politieke maatregelen niet uit op een dictatuur van de meerderheid.

Mensen hebben bezieling nodig, nu. Niet alleen aanwijzingen over wat ze moeten doen, maar in de eerste plaats een daar onder liggende motivatie: vertrouwen dat het zinvol is om op weg te gaan, hoop op echte verandering.  Rustige moed – want er is veel angst. Politiek met passie, met hart en ziel, daar heeft niet alleen de achterban van de ChristenUnie behoefte aan, maar iedereen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *