Paasweken

‘Trouwen na Pasen’ was de titel van een toespraak op een jeugdcongres op Tweede Paasdag. In de roos, want voor Pasen kon niet meer.

De toespraak had (natuurlijk) een diepere bedoeling. Wat betekent het, als je gaat trouwen, dat het Pasen is geweest? Dat je dat doet in de laatste tijd voordat Christus terugkomt?

Wat voor trouwen geldt, geldt voor heel ons leven. Wij leven na Pasen. Goede Vrijdag is onherroepelijk gevolgd door Pasen. Wij leven niet meer in de tijd dat Jezus lijdt, dat hij aan het kruis hangt, of dat hij in het graf ligt. De Gekruisigde heeft overwonnen! Hij zit nu op de troon als Heer.

Vreemd

Dat kunnen wij ons moeilijk voorstellen. Vandaar dat de wereld uitwijkt naar eieren en hazen. Wat dat betreft worden de feesten in de loop van het kerkelijk jaar steeds moeilijker. De geboorte van een kind kunnen we ons nog wel voorstellen. Dat is zelfs vertederend. Naar aanleiding van Goede Vrijdag kunnen we ons onnoemelijk veel lijden voorstellen dat in de wereld op ons afkomt en ons doet meelijden. Maar Pasen? Een mooie gedachte, ja: nieuw leven. Maar opstanding uit de dood? Hemelvaart, straks, wordt nog vreemder, eerder lachwekkend. En Pinksteren heeft de wereld helemaal niet meer nodig. Dan is het weer mooi genoeg om uit te gaan.

Voor christenen is dat des te meer reden om te vieren. Er tegenin! Het hoofd omhoog! Wij leven na Pasen. En omdat dat zo’n wonder is, hebben we daar vast meer tijd voor nodig dan die ene of hoogstens twee dagen die er nu voor staan.

Veertig dagen

Daar is nog een tweede reden voor. Veertig dagen hebben we aandacht besteed aan het lijden. Het lijden van onze Heer. We hebben gevast. Velen hebben dat uitbundig voorbereid met carnaval. Veertig dagen hebben we getwitterd over vasten, hoe je het kunt doen en hoe moeilijk het soms is. Veertig dagen lang zijn er lijdenspreken gehouden en lijdensmeditaties. In de loop van de weken zwol de stroom aan. Een stroom van Passionen en vespers ging over ons heen, omlijst door toelichtingen en andere vormen van publiciteit. Kruisen in alle materialen en afmetingen trokken aan onze ogen voorbij, met alleen hier en daar in de marge een steen die geacht werd weggerold te zijn.

 Dan wordt het Pasen, en dat is binnen de kortste keren voorbij. Waar blijven de Paasavonden, de Paasmeditaties, de Paasmuzieken? Waar blijft de echte uitbundigheid over het nieuwe leven dat in Christus verschenen is?

Een Paastijd van veertig dagen – dat is precies tot aan Hemelvaart – zou niet te lang zijn!

5-4-2012

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *