Israël en wij

Telkens als er nieuws is over het conflict tussen Israël en de Palestijnen, of als iemand er weer iets over zegt, wordt iedereen opgewonden. Pas nog, toen in het Nederlands Dagblad Antoine Bodar er iets over schreef, regende het ingezondens.

Waarom eigenlijk? Het is lang niet het bloedigste conflict in de actualiteit. Die opwinding heeft te maken met de emotionele relatie tussen christenen en Israël. Christenen denken nog altijd aan de Joden als het uitverkoren volk van de Bijbel. Ook afgezien van het huidige conflict gaat de discussie, met als centrum de betekenis van het slot van Romeinen 11: “…Zo zal heel Israël behouden worden…” altijd door. De Holocaust in de Tweede Wereldoorlog, gevolgd door de oprichting van de staat Israël in 1948, geeft wel sterk kleur aan de discussie sindsdien.

De geschiedenis door stond de kerk veel negatiever tegenover de Joden. Daar zijn ook allerlei Bijbelplaatsen voor aan te voeren. Dat ik me nu moet haasten om te zeggen dat ik het er niet mee eens ben, om de verdenking van antisemitisme te ontgaan, laat al zien hoe gevoelig dit onderwerp ligt.

Tussenmuur

Kan ik hier iets origineels over zeggen? Ik wil in ieder geval één ongebruikelijk accent leggen.

Ik ben het er van harte mee eens dat we positief tegenover de Joden moeten staan. Zij zijn vanouds het uitverkoren volk van God. Zij zijn “geliefden om der vaderen wil”. Laat ons hart maar, net als dat van Paulus, naar ze uitgaan. Van de liefde van God gaat niets af!

Alleen: diezelfde liefde gaat nu naar alle volken uit! “Want er is geen onderscheid” (Romeinen 3). De tussenmuur, die scheiding maakte, is afgebroken (Efeze 2). Onder elk volk is wie God aanroept, Hem aangenaam (Handelingen 10 en 11). Dat is het evangelie van het Nieuwe Testament. Daar heeft Paulus zich sterk voor gemaakt, toen de kerk in Jeruzalem, en zelfs Petrus in Antiochië, er nog al maar moeite mee had.

Eigen plekje

Heeft God dan geen apart plekje meer in zijn hart voor Israël? Jazeker. Maar dat heeft Hij ook voor mij. Een eigen plekje. Een unieke plek. Dat heeft Hij ook voor bijvoorbeeld de nakomelingen van Ismaël – daar hebben we het in de Nederlandse christenheid nooit over, maar elders wordt dat in verband met de huidige islam wel besproken. Hagar kreeg voor Ismaël een wonderlijke zegen: hij zou geen vreedzaam type zijn, maar hij mocht er zijn en zou machtig worden; z’n familie zou niet om ‘m heen kunnen! Een student van mij in India schreef er een scriptie over. Uitdagend om eens over te preken, ook vanwege het gezichtspunt van de positie van de vrouw, Hagar in dit geval. Maar dat terzijde. Evangelisatie, ook, en juist, aan de Arabieren!

Er kan veel afgedongen worden op de emoties pro Israël onder christenen nu. In de eerste plaats mogen we de huidige staat Israël niet vereenzelvigen met het Israël uit Romeinen 11. De meeste Joden leven buiten de staat Israël. En we mogen de profetieën uit het Oude Testament niet gebruiken buiten Christus, de Messias, om. (Daar komt het op aan; niet op: al of niet letterlijk, maar op: al of niet in Christus.)

Wegzuigen

Maar ik wil het nu van de positieve kant benaderen. Laat het licht schijnen. Evangelieverkondiging onder de joden – zeker, prima! Maar onder de Papua’s niet minder. Je zou net zo goed kunnen zeggen: juist onder de Papua’s, met de bijbedoeling om de joden tot jaloersheid te verwekken!

Wat mij al lang geleden opgevallen is aan de emoties pro de staat Israël: het zuigt aandacht, liefde en inzet weg uit de eigen gemeente, de eigen omgeving. Weg van de plek waar je de gelegenheid hebt om je naaste lief te hebben als jezelf. Pro Israël zijn is makkelijker. Die sympathie wordt gekleurd door de zucht naar sensatie en speculatie over de toekomst.

Zegen

Maar Christus komt niet terug op de aardse Olijfberg bij het aardse Jeruzalem. Men zal zeggen: Hier komt het, of daar! Ga er niet op af. Want zoals de bliksem flitst langs de hele hemel, zo zal de komst van de Mensenzoon zijn (Lukas 17: 23v).

De zegen van Abraham is tot de heidenen gekomen (Galaten 3: 14) – niets minder dan dat! Wij zijn, samen met de Joden die in Christus geloven, en de gelovigen uit de Palestijnen, de Marokkanen en de Papua’s, het uitverkoren volk van God.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *