Feminiene kerk

De kerk van deze tijd is overwegend feminien in haar karakter en manier van optreden. Ze is er vooral op uit de boel bij elkaar te houden als een moederkloek, iedereen er bij te houden en niemand te kwetsen. Ze is zorgzaam. Ze is er voortdurend op bedacht dat Rien het allemaal niet zo goed begrijpt en dat het voor Janien toch wel erg moeilijk is.

Dat is goed. De kerk is toch ‘ons aller moeder’? Ze is een lieve moeder. De Heer Jezus gebruikt zelf voor zichzelf het beeld van hen die haar kuikens verzamelt onder haar vleugels.

Maar hij is tegelijkertijd masculien. Hij heeft duidelijk de weg gewezen en draaide er niet omheen. Zo nodig ontzag hij de mensen niet. En hij trok tenslotte, in tranen, de conclusie: …Maar jullie hebben het niet gewild. Hij trok de streep.

Dit is de lijn

Het is geen tegenstelling. Het is niet zwart-wit. God zelf heeft beide kanten. Hij is barmhartig en rechtvaardig. En dat is bij hem één. Bij mensen kan een man ook zorgzaam zijn, en een vrouw krachtig leiding geven. 

Maar bij de kerk van vandaag komt de masculiene kant vandaag niet goed naar voren. De kant die zegt: dit wil de Heer, dit is de lijn, deze kant gaan we op, vooruit, kom mee! En, zo nodig: dit kan echt niet. Dan moet je het zelf maar weten. Niet dat die kant er nooit is, maar die is wel zwak.

Het is een reactie op een eenzijdig masculiene kerk. De kerk van de opbouwjaren na de Tweede Wereldoorlog. De kerk die de waarheid had, zich scherp kantte tegen de leugen, en stoere taal sprak. Of die visionaire plannen ontwikkelde voor de herkerstening van de samenleving.

Tolerantie

Daar schaamt de kerk zich nu een beetje voor. En ze helt over naar de andere kant. Daarin is ze kind van haar tijd, de tijd van de zorgzame samenleving met de ontwikkeling van het maatschappelijk werk en ‘de hulpverlening’. Ze vertolkt wat wel genoemd wordt het therapeutische Godsbeeld. Ze zegt vooral tegen de mensen: je mag er zijn, God houdt van je, hij vindt je bijzonder, jullie zijn parels! Wie zegt dat het niet waar is? Maar toch.

Deze kerk loopt vast als het gaat om tolerantie. Een kerk die masculien durft te zijn, kan ook tolerant zijn. Ze geeft duidelijk de lijn aan, maar heeft veel geduld met schapen die moeite hebben om mee te komen, met mensen die in de ban zijn van ideeën en praktijken die niet goed met de lijn harmoniëren. Van haar kant stelt ze niet altijd alles direct op scherp. Ze is bereid geduldig te onderwijzen, en zo nodig kan ze lang wachten.

Maar als de leiding ontbreekt, verschuift het karakter van de tolerantie. De kuikens blijven niet meer bij elkaar onder moeders vleugels. De linker- en rechtervleugel raken uit elkaar en er ontwikkelen zich modaliteiten.

In de kou

De leiding probeert iedereen te vriend te houden. Ze is terughoudend met uitspraken over kwesties die gevoelig liggen, zoals de kinderdoop, de vrouw in de kerk, hertrouwen na scheiding en homoseksualiteit. Als er wel uitspraken worden gedaan, gebeurt dat op zo’n zachtaardige en genuanceerde toon en worden er zo weinig consequenties aan verbonden dat er een indruk van vrijblijvendheid ontstaat. Verootmoediging gaat niet vergezeld van een oproep tot bekering.

Wie daardoor in de kou blijven staan zijn degenen die het er zwaar mee hebben om de lijn die ze door de Heer uitgezet zien, vol te houden. Homo’s en andere ongehuwden die worstelen om in onthouding te leven. Vrouwen die hun gaven volop ontplooien, soms tot uitputting toe, en erop worden aangekeken dat ze met een dienende positie genoegen nemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *