Bang voor China?

In Argentinië wordt de G20-top gehouden. In deze groep economisch machtige landen neemt China een steeds grotere plaats in. Het land heeft een ijzersterke leider in Xi Jin-Ping en breidt via aankopen en het verstrekken van leningen z’n tentakels uit in Afrika, maar ook naar Europa, in de ‘nieuwe Zijderoute’. Bezorgd schrijven de media daarover. China heeft een sterk zelfbewustzijn als het Rijk van het Midden met z’n oeroude cultuur, en niet die scrupules die wij hebben bijvoorbeeld op het gebied van mensenrechten.

De tijd dat de wereld overzichtelijk was en Europa samen met de VS de dienst uitmaakte is voorbij. De VS heeft een onberekenbare leider. Rusland bouwt na de ineenstorting van de Sovjetunie z’n macht opnieuw op. De tijd van het kolonialisme ligt achter ons en het land dat volgens de traditie ‘rules the waves’ is geen schim meer van wat het geweest is.

Gog en Magog

Volop reden tot bezorgdheid. Wij als christenen worden daardoor makkelijk meegezogen. We zien onszelf dan als het christelijke Westen, met van oorsprong christelijke waarden als vrijheid en democratie. Wij moeten ons teweerstellen tegen machten die dat bolwerk bedreigen – op de achtergrond klinken profetieën over Gog en Magog, de volken en machten die van het einde der aarde komen opzetten.

Maar waar staat in de Bijbel dat Europa het centrum van het christendom zal zijn? De kerk is centrifugaal, die breidt zich sinds twintig eeuwen uit vanuit Jeruzalem naar de einden der aarde. Vanuit een stukje van de wereld waar het geloof achteruitgegaan is zien we het zich in China enorm uitbreiden. We kunnen ons dan wel zorgen maken over nationalisme onder Chinese christenen en over de druk van de overheid op de kerk daar. Maar waarom zou de verhouding tussen kerk en staat zich daar minder turbulent en onevenwichtig ontwikkelen dan bij ons in die twintig eeuwen?

Ontmoeting

En wij mogen dan best hard werken aan ons levensonderhoud, ook dat van de zwakkeren in onze samenleving, maar wie heeft ons beloofd dat het zwaartepunt van de welvaart nooit zal verschuiven bij ons vandaan naar een ander deel van de wereld?

Christenen zijn wereldburgers. Dat is iets anders dan het kosmopolitisme van de hoger opgeleide elite, waartoe velen van ons in de kerk behoren terwijl anderen zuchten en vatbaar zijn voor populisme. Christenen genieten van de ontmoeting met broeders en zusters wereldwijd en maken zich niet zoveel zorgen voor de dag van morgen: zij geloven dat zij met die broeders en zusters de welvaart van Gods rijk tegemoet gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *