Vijftig tinten op zondag

Misschien is dit de navel van de wereld. Er zijn Aziaten, van het Midden- tot het Verre Oosten, doordat het hier vrij makkelijk was om binnen te komen en het een springplank was naar het Westen en welvaart. Ook als ze vergriekst zijn is hun allochtone herkomst nog merkbaar. Er zijn westerlingen omdat die nu eenmaal overal zijn en omdat het klimaat hier vakantieachtig is. De Afrikanen laten juist vandaag verstek gaan. De blankste mensen zijn Amerikanen, onmiddellijk gevolgd door Roemenen, en zo zijn alle schakeringen van huidtint aanwezig. Er is een aanzienlijke groep Farsi-sprekenden, en een ongeveer even grote groep Filippijnse vrouwen.

Er is een gezin dat in een vluchtelingenkamp woont. Iemand heeft als illegaal in de gevangenis gezeten maar daarna toch een verblijfsvergunning gekregen. ik moet voorzichtig zijn en geen foto’s van mensen maken, waar zij zelf of hun familie en kennissen thuis moeilijkheden mee zouden kunnen krijgen. Een dame die zichzelf ‘internationaal’ noemt, bezweert me na m’n verblijf haar contactgegevens te vernietigen, ze zou er last mee kunnen krijgen. Kortom, als dit verhaal vaag is en een persoonlijke noot en een foto mist, is dat noodgedwongen. De Filipijnse dames hebben hier werk gevonden in de huishouding. Ongeveer iedereen is allochtoon, en iedereen heeft wel wat, niemand kijkt een ander ergens op aan.

Geroezemoes

De kerkdienst concentreert zich op het wezenlijke van het evangelie. De kracht daarvan klinkt goed door. Wij zouden de theologie hier en daar wat scholastiek vinden. We herkenning de kleur van gereformeerd Amerika, dat de achtergrond van de voorganger vormt. Maar het gaat wel over de redding van zondaren, die mensen in het hart grijpt. Er wordt gebeden in het Engels, het Farsi en het Roemeens (dat laatste verstaan maar enkelen). De Filipina’s vormen het koor. Een man vertaalt de Engelse preken simultaan fluisterend voor degenen die vlak bij hem zitten in het Farsi. Een klein koor zingt in het Arabisch.

Dan is er koffie en thee. En een maaltijd, met een schotel in Syrische stijl, noedels en verder nog een enorme variatie aan gerechten waarvan ik heb genoten zonder me te verdiepen in wat het is. Inclusief een enorme groene salade met een Grieks tintje en in ieder geval anders dan al mijn voorgaande groene salades. Terwijl de ouderen aan tafels of in een zithoek zitten te praten, doen kinderen computerspelletjes of pingpong of tafelvoetbal. Het geroezemoes wordt steeds vrolijker. De Filipijnsen vormen ook nu een groep, die met elkaar de maaltijd verzorgd hebben en vervolgens gezellig zelf met elkaar aan een extra grote tafel zijn gegaan.

Zestien

Alle leeftijdsgroepen zijn vertegenwoordigd. Een oude man met een patriarchaal voorkomen blijft op de achtergrond, zingt niet mee, groet niemand en zegt niets. De Filipina’s zijn meest vrij jong. Een moeder probeert haar baby van een maand of acht in een pruim te laten happen. Twee jonge Roemeense gezinnen, elk met een baby, zijn hier vooreerst tijdelijk, met de bedoeling genoeg te verdienen om in hun eigen land een huis te kunnen bouwen. Ik zit een poosje met een broer van een van de vrouwen, een jongen van een jaar of zestien, gezellig te proberen een gesprek te voeren, totdat we samen tot de conclusie komen dat het niet lukt.

De een na de ander wil me dolgraag een verhaal vertellen hoe hij op een wonderlijke manier tot Jezus is gekomen. God en het Oude Testament kenden ze al wel. Ze kregen een verschijning of een wonderbaarlijke gebedsverhoring, of net op het juiste moment kwamen de goede mensen op hun weg.

Deze mensen vechten voor hun bestaan. En dan doen ze ook nog de nodige moeite – niet zonder aansporing overigens – om te groeien in kennis van het christelijk geloof. Vandaag is het een echte rustdag. Ze zijn uit. Samen uit. Veel tinten, één Heer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *