Spiritualiteit van het lawaai

Wij hebben behoefte aan stilte. Om tot onszelf te komen midden tussen de overvloed van prikkels. Christenen hebben stilte nodig om ongestoord het woord van God te lezen en op zich te laten inwerken en biddend met hem in gesprek te zijn. In de theologie wordt de stilte besproken als een onderwerp op zichzelf. Wat zegt de Bijbel erover, de monastieke traditie, Luther en Bonhoeffer?

Als stilte een theologisch thema is, is lawaai dat minstens net zo. De Bijbel is veel voller van lawaai dan van stilte. Voor de geloofsbeleving zijn in ieder geval de volgende heftige geluiden onmisbaar.

1.  God maakt lawaai. Hij grijpt in de geschiedenis in en dat gaat meestal niet zachtjes. Met donderend geweld openbaarde hij zich op de Sinaï. Een combinatie van trompetgeschal, donder en het gerommel van de aarde bij een aardbeving of een vulkaanuitbarsting. De Israëlieten werden er bang van.

De Bijbel is vol van heilig strijdrumoer. Ook als God in Psalm 46 roept: “Wees stil!”, dan bedoelt hij: Staak de strijd (NBV). Dan breekt hij bogen, verbrijzelt lansen, verbrandt wagens in het vuur. Veel gekraak en geknetter dus.

“De HEER brult uit de hoge hemel, / hij gromt vanuit zijn heilige woning, / hij buldert over zijn kudde. / Als een druiventreder schreeuwt hij / tegen de bewoners van de aarde” (Jeremia 25: 30).

In de kleine profetenboeken klinkt drie keer de oproep: “Zwijg!” Dat is dan telkens omdat de HEER gaat optreden. En dan gaat het er niet lieflijk aan toe. Luister, de dag van de HEER komt eraan, hij trekt ten strijde, hoor je het krijgsrumoer? Spiritueel is om dan goed te luisteren en diep onder de indruk te raken!

2.  De vijanden van God maken lawaai. Lamech bralde. En Goliat. De volken woeden, de naties maken rumoer (Psalm 2): “Wij moeten hun juk afwerpen, ons van hun boeien bevrijden!” De legers rukken op tegen Jeruzalem – een oordeel van God, maar tegelijk een veldtocht van goddeloze volken. Ze komen opzetten, Gog uit het land Magog, een menigte zo talrijk als zandkorrels aan de zee. De duivel zwerft rond als een brullende leeuw op zoek naar prooi. Wees waakzaam, hou hem goed in de gaten, onderschat hem niet!

3.  Mensen schreeuwen tot God. Uit bittere en levensbedreigende nood. Mijn God, waarom hebt u mij verlaten? Hoe lang nog? De Psalmen zijn er vol van. Ze zingen het ons voor. Ik schreeuw: ‘Geweld!’ en u brengt geen redding (Habakuk 1: 2). Dat is niet alleen iets van het Oude Testament. De Bijbel eindigt ermee: Kom, Heer Jezus! En het hele voorafgaande boek Openbaring laat voelen hoe heftig die roep is. Christenen, ook in een vredige westerse wereld, zouden meer moeten schreeuwen.

4.  Tenslotte is er het gejuich. Dat is het sterkste geluid in de Bijbel, daar gaat het in ieder geval het meest over. Dat blijft, als de strijd gestreden is en het strijdrumoer verstomd. En als het roepen van Gods kinderen uit hun nood voor altijd is beantwoord. Halleluja! Loof de HEER!

Israël juichte toen ze door de Rode Zee heen gered waren. Ze zongen Gods lof. Ze juichten op commando, en toen stortten de muren van Jericho in. Een koor met orkestbegeleiding moest in de tempel de HEER loven.

Juich de HEER toe, volken! Niet alleen Gods eigen volk moet dat doen, maar iedereen. De schepping moet daaraan meedoen. Psalm 148 roept al die schepselen op. Het orkest stemt in (Psalm 150). Het boek Openbaring is vol van dat gejuich.

Dat gebeurt nu al. Het kan nog veel sterker worden. En dat wordt het ook. Dat is echt spiritueel!

5-7-2012

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.