Respect voor een pedofiel

Hij is tamelijk gelukkig. Hij heeft een vriendin, hij heeft collega’s en vrienden, hij gaat als een normale man door het leven. Een beperkte kring heeft hij verteld van zijn geaardheid. ‘Leven op de rem’ is de titel van het interview met hem. Dat maakt zijn bestaan moeilijk: hij moet zich voortdurend beheersen om zijn geaardheid niet uit te leven. Dat laatste wil hij beslist niet, hij weet dat hij anders grote moeilijkheden zou krijgen, maar ook dat hij een jongere schade zou doen.

Verontwaardiging

Het woord pedofiel roept in de samenleving meteen verontwaardiging op. Mensen denken dan aan personen die in het nieuws geweest zijn als schuldig aan kindermisbruik en ervoor veroordeeld. En die in de publiciteit alleen maar klagen over gebrek aan begrip voor hun moeilijke situatie, de haat en onverdraagzaamheid, dat ze nergens meer normaal over straat kunnen. Personen die blijkbaar maar niet begrijpen hoe erg het is wat ze hun slachtoffertjes hebben aangedaan. En kringen die het vergoelijken. Ondergrondse kinderpornonetwerken. Maar deze man wordt boos als mensen ‘pedofiel’ en kinderverkrachter’ aan elkaar gelijkstellen. Hij is géén kinderverkrachter.

‘…Maar je mag het niet doen’

Kortom, hij vecht tegen zichzelf. Ik heb groot respect voor hem. ‘Je mag het wel zijn, maar je mag het niet doen’ – deze formule wordt nogal eens spottend gebruikt om een bepaalde visie op homoseksualiteit uit te drukken: klinkt veel te simpel, is ouderwets, kun je niet van iemand vragen, eigenlijk niet, natuurlijk niet, je kunt van niemand verwachten dat hij helemaal afziet van seks en op zichzelf blijft. Als iemand er zelf voor kiest moet hij dat weten, maar dat kun je niemand opleggen. Toch is dat precies wat het leven van deze man beheerst. ‘Je mag het wel zijn, maar je mag het niet doen’. Hij vecht altijd tegen zichzelf.

Dat kan blijkbaar dus wel. Omdat het moet.

Geen pride

Er zijn meer mensen die zo leven. Die voortdurend vechten tegen hun geaardheid, een beproeving die niet weggaat en telkens opnieuw opspeelt. Homo’s bijvoorbeeld. Die niet ‘gay’ zijn, niet vrolijk, die niets hebben met de scene en al helemaal niet met de pride. Ze zijn niet luidruchtig, je hoort ze niet veel. Je hoort ze er bijvoorbeeld niet meer over – zoals die man hierboven nog wel – dat er in het spraakgebruik al geen apart woord meer is voor de ‘homofiel’ die niet ‘praktiseert’. Zelfs in christelijke kring worden ze onder één voorwaarde met rust gelaten: dat ze niet zeggen dat de Bijbel wil dat ze zo leven. Enkele buitenbeentjes treden in de publiciteit: Antoine Bodar, Herman van Wijngaarden, en dat is het dan. Intussen zijn ze allemaal, bekend of stil, een levend bewijs dat het kan.

Weifelachtigheid

Deze mensen verdienen steun. Om te beginnen een positieve grondhouding in de christelijke gemeente. Het is best te begrijpen dat ouders schrikken als hun zoon ‘uit de kast komt’. Of dat hun leeftijdgenoten zich ongemakkelijk voelen als ze te maken krijgen met gedrag dat niet past bij een man. Maar er moet een open sfeer zijn, waarin ze niet bang hoeven te zijn – ze hebben evengoed al moeilijk genoeg. Je bent gedoopt, je bent mee op weg naar het koninkrijk van de Heer. Je mag zijn wie je bent. Deze mensen verdienen respect. Ze zijn zoveel meer dan alleen homo. Ze verdienen begrip voor hun moeite zonder een spoor van meewarigheid. De versekste sfeer van onze cultuur, het ‘dat kun je van niemand verwachten’, de onzekerheid en weifelachtigheid ook in de kerk of het wel zo moet, maakt het voor hen des te moeilijker. Daarom temeer verdienen ze steun.

Singles

Wat denken we anders van de ongetrouwden in de gemeente? Degenen die hun leven lang ongetrouwd blijven? Dat is echt niet altijd vrijwillig. Zouden die mensen het minder moeilijk hebben? Het besef dat het in huwelijken en gezinnen moeilijk kan zijn is de laatste tijd flink gegroeid. Maar over de alleenstaanden horen we minder dan vroeger. Buiten christelijke kring gaat al niemand meer ervan uit dat ze zichzelf opleggen om in onthouding te leven. ‘Je mag het wel zijn’ – hetero met normale seksuele verlangens, ‘maar je mag het niet doen’ – kom nou!

Achterhoedegevecht

In de wereld gebruiken we elkaar en misbruiken we elkaar. Wat ‘liefde’ betekent weten veel mensen niet meer als seksualiteit in het geding is. De regenboogvlag voert een agressieve campagne. Worstelen met je geaardheid is verschoven naar beleven van je voorkeur, inclusief experimenteren, een nieuwe bron van twijfel in de toch al woekerende zoektocht naar je identiteit. De afkorting LGBT wordt voortdurend uitgebreid, de horizon van de eenenvijftig varianten van Facebook is nog ver. Soms dringt zich heel even het besef op dat de campagne ook schade oplevert, maar de trein meerdert nog steeds vaart. De homodiscussie in de kerk is al bijna een achterhoedegevecht.

De christen – homo, hetero of misschien nog iets anders – die in deze dynamiek niet mee wil maar in die andere, die van heiliging door zijn Heer en diens Geest, omdat zijn God heilig is, wordt eenzamer.

Solidair

Dat kan anders. Want er is een kerk om hem heen, waar hij toe behoort. Een kérk die door die Heer geheiligd is en wordt. Een kerk van allemaal mensen met seksualiteit. Mensen die in deze versekste cultuur leven en daardoor maar al te veel gestempeld worden – die overigens broeders en zusters hebben in andere culturen waar de seksualiteit heel anders beleefd wordt, met weer andere problemen. Wel uiteindelijk allemaal mensen die, als ze de Heer horen spreken over de grensoverschrijdende blik (Matteüs 5: 28), beseffen dat ze er nog lang niet zijn.

Het komt erop aan dat we als gemeente van de Heer solidair met elkaar zijn in het worstelen om de heiliging. En dat kan dan positiever worden gezegd, hoopvoller. Want we zijn allemaal veel meer dan onze seksualiteit. En, nog basaler: we zíjn geheiligd door onze Heer.

In plaats van focussen op seksuele varianten – of ook op het huwelijk als de norm of de legitieme uitlaatklep – mogen we mikken op déze dynamiek. En ja, dan zijn we vreemdelingen. En blijven we beginners.

Voor de mannelijke vorm kan in dit stuk als regel ook de vrouwelijke gelezen worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *