Nieuwsbrief

Met angst en beven zie ik zo tegen Kerst de jaarlijkse, extra opgetuigde nieuwsbrief van de Cohasivel (Christelijke Organisatie tot Hulp aan Slachtoffers in Verre Landen) tegemoet. Dat ze mij een Kerstwens doen toekomen vind ik aardig van ze, en ook de aangehechte acceptgiro is niet de aanleiding voor mijn ontreddering. Iets anders zit me dwars.

Een jaar of vier geleden ging een jonge broeder uit onze gemeente mee met een team van de Cohasivel. Ons gezin mocht hem graag. Hij was een pittige en serieuze vent met twee rechterhanden en had zich voor de missie opgegeven met een solide dosis nuchter christelijk idealisme om de medemens in nood te helpen. Spontaan gaven wij een gift aan de Cohasivel met als speciale bestemming het project van zijn team.

Niet lang daarna verscheen de nieuwsbrief. Onze vriend stond er in, op een groepsfoto, met een verhaaltje erbij over het goede werk dat ze daar deden. Leuk! Ik vond het een goede service van de organisatie aan ons als gevers.

Presentje

Na een jaar kwam onze broeder terug en verhuisde naar een studentenstad elders in het land. Maar de nieuwsbrief bleef komen. Niet vaak, misschien twee of drie keer per jaar, maar regelmatig. Met zo tegen Kerst een extra dikke aflevering, extra mooi drukwerk, en zelfs iets wat in de richting van een presentje ging.

Hoeveel kost dat wel niet? vroeg ik me af. Misschien niet zo heel veel, maar toch, je hebt op z’n minst verzendkosten en drukkosten. De eerste brief was in zwart-wit, tegenwoordig zijn ze in kleur, en op royaler formaat. En dat allemaal omdat ik één keer een gift heb gegeven! Het bange vermoeden rees bij mij dat intussen, een aantal jaren later, heel mijn gift van destijds is opgegaan aan de nieuwsbrieven die bij mij door de bus kwamen. Dat gevoel wordt bij elke volgende nieuwsbrief sterker.

Dilemma

Dat brengt me in een akelig dilemma. Ik wil niet schrijven: Stop alsjeblieft met de toezending. Dat vind ik te opzettelijk en te cru. Het zou me trouwens te veel tijd kosten, want de Cohasivel is niet enig in zijn soort. Ooit heb ik een of twee van die organisaties een beleefd briefje gestuurd (het was nog voor de tijd van de e-mail): Verzoeke toezending te stoppen; maar dat hielp niet.

Nu werp ik zelfs nog wel een enkele keer een blik in zo’n blaadje, als ik tijd heb. Ik sluit ook niet uit dat ik ooit nog weer een gift aan de Cohasivel zal geven, al staan er aldoor weer andere organisaties hoger op mijn lijstje. Maar dan wil ik geven voor het werk, niet voor de nieuwsbrief!

Herkent u dit probleem? Wat zou u doen?

 15-12-2011

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

mushroom coffee