100 jaar Wim Sonneveld – De Burgemeester Beekmanlaan

Een van mijn favoriete liedjes is Wim Sonnevelds ‘De Burgemeester Beekmanlaan’.

Tekst, mijn meditatie waarom, en toelichtende foto’s uit mijn woonplaats Barneveld.

S7302847

Burgemeester Beekmanlaan

Wim Sonneveld (Tekst: Friso Wiegersma)

De Burgemeester Beekmanlaan
Heeft stille huizen, hoge bomen
Gewoon een laan, hoe zou ’t komen
Dat ik er altijd stil blijf staan
Die grijze huizen, rechte ramen
Ze zijn niet eens zo mooi, dat kan
Maar toch, maar toch, ik hou er van
Als van een lieve, ouwe dame

O nee, o nee, ik heb geen reden
Die deze gril van mij verklaart
Maar redenen zijn niet veel waard
En ik ben mateloos tevreeen
Met dit beperkt en klein terrein
Waar ik de eigenaardigheden
Van dit zo veel geprezen heden
Voor vijf minuten kwijt kan zijn

Wanneer ik denk aan deze laan
Dan zie ik in gedachten even
Een zorgeloos, denkbeeldig leven
Ik zie een man de tuin ingaan
Hij kent de bloemen bij hun namen
Hij bindt de roos nog even vast
Een vrouw legt linnen in de kast
De zon schijnt door de hoge ramen

Ze zijn gelukkig in m’n dromen
De kinderen springen door de straat
Totdat de dag ten einde gaat
Dan stijgt de maan boven de bomen
Alweer, alweer een dag voorbij
De nachtegaal fluit nog een wijsje
Een jongen denkt nog aan z’n meisje
Hij lacht, hij gaapt, dan slaapt ook hij

De Burgemeester Beekmanlaan
Is nu nog stil en half vergeten
Hoelang, hoelang nog, God mag weten
Voor ik de huizen leeg zie staan
Voor ik de ruiten in zie gooien
Gebroken glas, gevallen puin
Een platgetrapte achtertuin
Voor ik de bomen zal zien rooien

Ik zou, als iemand dan zou zeggen:
“Wat was daar dan zo prachtig aan?”
Mooi met m’n mond vol tanden staan
Omdat er niks valt uit te leggen
Maar als u zegt: “Stel je niet aan”
Doe ik m’n mond al niet meer open
M’n hart zal breken als ze’m slopen
De Burgemeester Beekmanlaan

S7302847Er is niets bijzonders aan, maar toch – sta er eens even stil. De zanger zegt het eigenlijk nog veel meer bescheiden: ik sta er zelf, als ik er langs kom, graag even stil. Maar waarom eigenlijk?

Er staan “grijze huizen”. Dat hoeft niet letterlijk te zijn. Het kan betekenen dat de gevels niet bijzonder aantrekkelijk zijn door hun kleur, een beetje groezelig. Het zijn waarschijnlijk huurhuizen, en ze hadden wel weer eens geverfd mogen worden, maar daar hebben de bewoners weinig zeggenschap over. Hier wonen geen mensen met hoge inkomens, er is geen welstand, je woont hier niet ‘op stand’.

Er gebeurt niets

Er gebeurt niets bijzonders. Deze straat haalt nooit de krant. Er wordt nooit een gloednieuw bedrijfspand geopend, er wordt geen podium gebouwd voor een evenement waar veel publiek op af komt. Er gebeurt niets waar een wethouder voor komt om te spreken of een lint door te knippen.

Er zou al een flinke brand moeten uitbreken waar de brandweer voor uitrukt met groot materieel. Of een ernstig ongeluk moeten gebeuren. Er zouden misschien nieuwsgierigen langslopen als er een of ander groot schandaal het nieuws had gehaald, om even stiekem een blik door de ramen te werpen: hier was het…

Maar nee. Dit is een vergeten straat. Een beetje verwaarloosd misschien. Behalve door de bewoners zelf. Een man loopt door z’n tuin, en hij houdt van z’n planten en bloemen, hij kent ze allemaal bij hun naam, en hij ziet in het voorbijgaan een roos die hij beter nog even kan opbinden, en dat doet hij meteen. Zorgzaam.

Dromen

We blijven nog even staan ‘dromen’, ons de mensen hier voorstellen, zoals ze leven, ook achter de voordeur. Een vrouw heeft de was gedaan en legt het schone linnengoed zorgvuldig in de kast, klaar voor straks weer een lekker schoon bed en schone handdoeken voor het gezin om zich mee af te drogen. Kinderen spelen in de straat tot het donker wordt. De avond valt. De maan komt op. “Een jongen denkt nog aan zijn meisje”, dan valt hij ook in slaap. Simpel, zorgeloos. S7302869 (2)

De zanger is niet de enige die van deze straat houdt. De bewoners, gewone mensen, doen dat ook. “Ze zijn gelukkig in m’n dromen”. In werkelijkheid zijn ze niet altijd gelukkig, dat weten we wel. Maar het is wel reëel: zulke momenten zijn er, zo is het leven ook.

Relaxen

Als je dat op je laat inwerken, kun je even het “zo veel geprezen heden” vergeten. Daar gaat het hier niet over, maar je weet hoe dat is, als je het beeld van het liedje omdraait. In dat heden moet er meer geld verdiend worden, om een beter huis te kunnen kopen. Daar gaan mensen voor kicks voor zichzelf in plaats van zorgzaam te zijn. Het bestaan is dynamischer. Daardoor wordt het ook makkelijk gestresst. En stress leidt in het ‘veelgeprezen heden’ nogal eens tot depressie. In het heden gebeurt het nieuws, en dat is meestal geen goed nieuws.

Maar daarom is het juist zo fijn om hier even stil te staan, en te dromen van dat gewone leven, het in een paar minuten aan je voorbij te laten trekken.

Kwetsbaar

Want deze straat is kwetsbaar. Het kan zomaar gebeuren dat er van hogerhand, ergens in een kantoor, plannen in de maak zijn om de Beekmanlaan te slopen. Plannenmakers zullen concluderen de buurt in verval is. Ze denken aan de huizen en de voorzieningen alleen in bouwtechnische termen; ze hebben veel minder gevoel voor de mensen die er wonen en leven. Ze willen graag iets nieuws en vinden dat de tijd daarvoor rijp is. Misschien komt deze straat dan toch nog in het nieuws. Maar stel dat de bewoners zouden willen protesteren, wat voor argumenten kunnen ze aanvoeren? Deze plek is weerloos.

Er worden stenen door ruiten gegooid, de straat wordt een mikpunt van vandalisme, de vensters worden met planken dichtgespijkerd. Monumentenzorg is er voor zo’n straat niet. Toch gaat er iets onherroepelijk verloren. Niet alleen huizen en misschien een schoolgebouw, maar ook het leven dat daar geleefd wordt. Die warme sfeer.

Laat mijn dorp z’n ‘Burgemeester Beekmanlaan’ vooral niet vergeten, en laten we er zuinig op zijn, voordat we achteraf spijt krijgen.

S7302861 (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *